Op 24 februari 2025 verleende de minister van Infrastructuur en Waterstaat een omgevingsvergunning die de komst van een nieuw militair radarstation in Herwijnen mogelijk zou maken. Enkele omwonenden, Stichting Niet Nog een Radar in Herwijnen, de gemeenteraad en het college van burgemeester en wethouders van de gemeente West Betuwe kwamen in beroep bij de rechtbank. Zij voerden een groot aantal bezwaren tegen de omgevingsvergunning aan.

Geen risico’s volksgezondheid

Zo maakten veel bezwaarmakers zich zorgen over de risico’s van de elektromagnetische straling van de radar. De rechtbank oordeelt dat de minister voor de beoordeling van die risico’s kon aansluiten bij de zogenoemde blootstellingslimieten van de International Commission on Non-Ionizing Radiation Protection (ICNIRP). De minister hoefde niet uit te gaan van het ALARA-beginsel (As Low As Reasonably Achievable). De minister verrichtte meerdere onderzoeken en metingen om te beoordelen of de radar zal kunnen voldoen aan de blootstellingslimieten. Dat is het geval. Het tegenrapport van bezwaarmakers geeft geen reden om daaraan te twijfelen. Met de ICNIRP-blootstellingslimieten is voldoende gewaarborgd dat geen sprake is van risico’s voor de volksgezondheid.

Gebrek hersteld, omgevingsvergunning blijft in stand

Wel had de minister in een voorschrift moeten borgen dat de metingen om te controleren of aan de blootstellingslimieten wordt voldaan - voordat de radar in gebruik mag worden genomen - door een geaccrediteerde instantie uitgevoerd had moeten worden. Dat is ten onrechte niet gebeurd.

Op dit punt bevat de omgevingsvergunning dus een gebrek. De rechtbank heeft dit gebrek zelf hersteld door het voorschrift aan te passen dat de metingen moeten worden verricht door een geaccrediteerde instantie. Daarmee is juridisch gewaarborgd dat de metingen worden verricht door een geaccrediteerde instantie. Het geconstateerde gebrek is hiermee hersteld en de omgevingsvergunning blijft in stand.